MÓÐIR ÉG BIÐ ÞIG.
Ljótur veruleiki Í vímu,
í skít og reyk
áttu þau lítinn ástarleik
en þau gleymdu góðum sið
og líf kviknaði í móðurkvið.
Allt sem hún átti í mánuði
níu
var hass og pípa með skítuga
síu.
Hún var marin og með bláa
bauga
verðandi móðir með
glóðurauga.
Loks fæddist lítill drengur
gullmoli var hann og lífsins
fengur.
En lítill friður var með þessum
sálum
því ekkert breyttist í hennar
málum.
Hún leit ekki á lífið sem
mömmuleik
hún þurfti meira - bæði vín og
reyk.
Og þrátt fyrir ásakanir og
skammir
voru vatnssoparnir ætíð
rammir.
Og þegar hana fór að langa
gleymdi hún munninum
svanga.
Hún læddist á hverju kvöldi
út
og hunsaði alla ábyrgð á litla
kút.
Það var köld og dimm
vetrarnótt
hann var svangur og með
hitasótt.
Einn í félagslegu steyptu
skjóli
grét hann eða svaf í
mömmubóli.
Svo kom hún heim í
morgunsárið
og sá hvar glitraði á
barnstárið,
sem staðnað hafði á kaldri
kinn
hún faðmaði aldrei framar drenginn
sinn.
Líf barnsins lagði hún að
veði
yrir skammvinna, ómerkilega
gleði
fallegu augun mun hún aldrei aftur
sjá
sem hún elskaði heitar en hægt er að
tjá.
Alla daga eftir stóð hún stjörf og
stíf
það hafði verið tekið frá henni allt
líf.
Hún var full af sorginni
dimmleitri,
því hún kæfði barnið sitt með
eitri.
Tvö líf fórust þessa nótt
því afskaplega kyrrt og
hljótt
en þó féllu þau með ólíkum
hætti
féllu þau fyrir fíknarmætti.